{"id":1108,"date":"2016-02-22T16:45:47","date_gmt":"2016-02-22T16:45:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.markmarkmast.nl\/?page_id=1108"},"modified":"2020-10-13T13:32:06","modified_gmt":"2020-10-13T13:32:06","slug":"sjert-kuit-1918-2005","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/sjert-kuit-1918-2005\/","title":{"rendered":"Sjert Kuit (1918-2005)"},"content":{"rendered":"

\"SjertDeze kundige schilder, uitzonderlijke kera\u00admist, vrij\u00adbuiter en creatief therapeut die meer dan zestig jaar lang onze vriend was, ontviel ons op de ochtend van 15 december 2005 in het VU Medisch Centrum te Amsterdam op de leeftijd van 87 jaar. Hij werd omringd door me\u00addemensen \u2013 in dit geval de professionals van het zieken\u00adhuis \u2013 bij wie hij als altijd een speciaal plekje in het hart had veroverd. Hij overleed conform zijn levens\u00adinstelling, oog in oog met de werkelijkheid, met af en toe een kwinkslag of een gevatte reactie, ook wel be\u00adnieuwd naar wat er eventueel achter de grens van dood en leven te ervaren zou zijn. Hoewel veelzijdig begaafd, heeft hij nooit met zijn kunstwerken te koop gelopen. Zijn gehele leven was hij solitair, maar tegelijkertijd was hij iemand die met zijn gevoelige medemenselijkheid, gevatheid en humor direct alle harten veroverde. Zijn passie lag bij de laatmiddeleeuwse muziek en de romaanse kerkbouw. Eigenlijk was hij een monnik, die buiten de tijd van religieuze devotie terecht was gekomen. In 1952 vertrok hij op de fiets, eerst naar de Spaanse grens. Toen hij daar niet mocht passeren vanwege een of andere futiliteit, zette hij koers naar Itali\u00eb. In zijn eentje, slapend onder bruggen of onder geparkeerde vrachtwagens. Toen hij in Milaan werd bestolen fietste hij dat hele eind weer terug. Al die maanden scoorde hij niet \u00e9\u00e9n lekke band. Aanpassen aan het burgerlijke Hollandse levensritme viel hem na thuiskomst zwaar.<\/p>\n

Onlangs vond ik op het net een fragment uit een biografie van Walter Pitman over de bekende\u00a0dirigent van het Toronto Symphony Orchestra,\u00a0Victor Feldbrill. Hij was met\u00a0zijn Canadese\u00a0legereenheid ingekwartierd in een hotel in het centrum van\u00a0Amsterdam in Juli 1945. Zijn ontmoeting met Sjert Kuit tekent mijn vriend ten voeten uit. Voor Victor was dit de aanleiding tot een reeks vriendschappen,\u00a0met Sjert, maar\u00a0ook\u00a0met enkele\u00a0jonge kunstenaars die met\u00a0hem een atelier deelden:<\/p>\n

Victor had arrived in Amsterdam in the midst of a heat wave. It was 2.00 a.m. Victor could not sleep. He arose and made his way to the open window. Suddenly, Victor heard a familiar tune whistled by a passerby in the street below. It was a theme from J.S.Bachs concerto for two violins and orchestra, a masterpiece that Victor had played many times. As the whistler, a visual artist by the name of Sjert Kuit, tired of his informal performing, Victor took up the tune and whistled back the remaining bars of the Bach theme into the night air of the great city. The individual peered up\u00a0through the darkness of the summer night to see the person who had been his audience and now had become his musical collegue. Victor, sitting on the window ledge, accepted the invitation to descend to the street in order to meet and chat in a more intimate setting.<\/p>\n<\/div><\/section><\/div>\n\n