{"id":56,"date":"2014-09-28T12:50:28","date_gmt":"2014-09-28T12:50:28","guid":{"rendered":"http:\/\/www.markmarkmast.nl\/?page_id=56"},"modified":"2014-09-29T20:01:54","modified_gmt":"2014-09-29T20:01:54","slug":"gedichten","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/gedichten\/","title":{"rendered":"Gedichten"},"content":{"rendered":"
\n

Als Jonathan in starheid
\ngaat verstijven
\ndan zal ik zeker
\nsterven gaan.
\nIk draag hem doodsvoets
\nover treurend ijs,
\nmijn witte doodskleed
\nwaait achter ons aan.
\nIk bid naar sterren
\ntracht naar maan
\nte wenken
\nmaar er is niets
\nen niemand
\ndie ons wil gedenken.
\nOver ’t zwarte ijs
\nzinkt een blauwe
\nduisternis.
\nMijn voeten maken
\nbleke plekken
\nals pleisters
\ndie een wond
\nbedekken.
\nMaar als ik dan
\ngeluidloos
\nschreeuw…
\nverschijnt een zilv’ren vogelmeeuw
\nen zingt:
\nZie – hoor mij dan –
\nik ben het immers, Jonathan.
\nIntussen gaat
\nde stille dokter
\ndoor de straten,
\nhij doet zijn werk
\nen doet het goed,
\nhij heeft zijn wereld-lot
\nnog niet verlaten
\nmaar weet
\ndat
\nschuw achter zijn ogen
\neen rode passiebloem
\nverbloedt.
\nMaar toch,
\neens zullen wij
\ndansen
\nop de laatste
\nmanestraal.
\nOgen wijd-brekend
\nnaar blauw-gouden licht
\nzingen van de laatste dingen
\neen wereld vriest
\nonder ons dicht.
\nEn de laatste
\nwilde rozen
\nvallen lichtloos
\nuit de eeuw
\ntot onze
\nsaamgeweven handen
\nverstillen
\nin de laatste sneeuw…..<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Een warme wind streek langs mijn slapen. Ik voeld’ een vreemde huivering en boog mij om een bloem te rapen die steeds mijn aandacht nog ontging.
\nEen bloem zo vreemd, zo wit van kleur verloren op dit eenzaam pad. Een tederheid, een gaaf gebeuren was elk doorzichtig bloemenblad.
\nMaar toen de vingers wilden grijpen dit schuchter-witte wonderding kwam om mijn hart een kilte nijpen. Een bange schrik mij plots beving.
\nWant hoe verbaasd mijn ogen speurden, mijn hand ook streek het mullig zand… de bloem die juist nog bleek daar kleurde, was weg…en leeg bleef weer mijn hand<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Die! Idle hope.
\nBreak! Phony heart.
\nMay vanish
\nall those vain desires!
\nAnd soul!
\nStay from this world apart.
\nMay every tongue of flesh
\nthat ever spoke
\nbe lame!
\nYes! Lame!
\nAnd may the wild spirit of life burn this foul world
\nin it’s flame!<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Is het niet, mijn geliefde,
\ndat je mij nooit verlaten had,
\nindien je niet mijn beeld wilde bewaren zoals dat in je hart geboren werd,
\nom het te hoeden voor de druk der jaren?
\nWij kennen onze diepste drijfveer niet,
\nhet allerlaatst en allergrootst motief blijft onbekend.
\nDer mannen eenzaamheid is echter goed en redelijk.
\nDer vrouwen eenzaamheid brandt als des wereld’s end.<\/p>\n

1930<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Du mein Gedanken
\nDu mein sein und werden
\nDu meines Herzens letzter Seligkeit,
\nIch liebe dich wie nichts
\nauf dieser Erde
\nIch liebe dich in Zeit und Ewigkeit.<\/p>\n

Ich denke dein, kann stets nur
\ndeiner denken
\nNur deinem Gl\u00fcck ist dieses Herz geweiht
\nUnd m\u00f6chte ich je in tiefer Not versinken,
\nIch liebe dich in Zeit und Ewigkeit.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Praten helpt niet meer
\naankijken ook niet.
\nAlleen zo nu en dan
\nwat lieve pret.
\nHet zijn de zwart-witte
\ndommekrachten
\nvan het godvergeten wachten.
\nZij boren gaten in mijn ziel
\ndie, in het vage vermoeden
\nvan het trage verbloeden,
\nal stervend
\nin zichzelf vervalt.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Wanneer er is geen zekerheid
\nwanneer er is geen rust,
\ndan moet de liefde twijf’lend zijn
\nen rusteloos de lust.
\nEn is daar geen bestendigheid
\nvan enig groot gevoel,
\ndan is het leven zinneloos,
\nen heeft geen enkel doel.
\nEn is het eeuwig wisselen
\nder mensen diepsten drang ,
\nwat was voor hen mijn liefde dan
\neen pijnigende dwang.
\nOf geeft soms juist die rust’loosheid
\naan’t dwalend oog die kracht,
\nwaardoor mijn liefde groter wordt
\nin machteloze macht?<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

‘Ik wil zonen en dochteren
\nom moed te houden.’
\nOverdag hoor ik mijn kleine zoon
\nzingen op de trap.
\n’s Nachts is hij bang.
\nIk neem hem in mijn arm,
\nen lieg hem voor. Er bestaat geen
\nkinderkanker, geen honger, geen
\noorlog – niet het monster van
\ndeze tijd. En met gestolen
\nveiligheid slapen wij in.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Ja heus! Toen ik laatst in de kalverstraat liep
\nontmoette ik plotseling….God!
\nen hij deed net of hij mij niet zag.
\nMaar dat is zo meestal mijn lot.
\nHij zag er opvallend armelijk uit.
\ngeen wonder dat niemand hem zag!
\nWel groette hij diep voor een generaal.
\nMaar die kijken toch nooit naar zulk slag.
\nEn toen kwam warempel Hitler eraan!
\nMaar dat ’s toch een aardige man.
\nWant God zei: ‘Heil Hitler’, zoals het behoort-
\nen toen kreeg hij een hand! Dat had hij’r toch van
\nMaar ondanks dat had ik met hem te doen.
\n‘k Weet eigenlijk niet goed waarom.
\nIk keek hem na zoals hij daar ging,
\nzo sloffend…zo zielig…zo krom.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Vanuit een wereldnacht
\nvan duizend jaar
\nlicht een bleek gouden ster
\nals teken van herkenning.
\nWitte woestijnen ver….
\nUit blauw-goud licht gepuurd
\ngenas een roos
\nmet teed’re handen
\nde wonde tekenen
\nder doornen.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n<\/div>\n

\n

Dek mijn zachtheid toe,
\ngeef mij weer
\nde ogen van een kind.
\nOpdat ik zie wat is
\nen haten niet meer hoeft.<\/p>\n

Kerstmis 1989<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Tegen kaaien van wier
\nheb ik gevochten.
\nMijn tranen in
\ndovemansoren geplengd.
\nMijn kleuren gedanst
\nvoor ogen van blinden.
\nAan een wit-marmeren hart
\nmijn brandlicht verzengd.
\nIk ga nu maar…
\nzal het ooit nog gaan sneeuwen?
\nMisschien dat de blinde oren,
\nde dove ogen, de boze kaaien
\nen het wit-marmeren hart,
\nmij dan zullen gedenken….<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Een onvertrouwd en ondoorleefd verleden
\neist van mij op wat ik nooit had
\nen ketenen binden mij.
\nIk had mijn onmacht aan mijzelf beleden
\nzo ik mijzelve nog slechts had
\nals vroeger, blind maar vrij.
\nWant beter ware het blind te wezen
\nblind en lam en zonder rede
\ndan te staren in de chaos
\ndan te treden in de ruimte
\nvan het wezenloos heelal
\ndan de rede te verkrachten
\nwaar mijn noodlot mij beval.
\nDit is wat ik als ‘k bidden kon
\nsteeds weer zou bidden:
\nO God, verbreek die keten…
\ndie knellend-enge keten..
\nO God, geef mij mijzelve terug.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

De ene dag komt
\nen de andere gaat
\nen het wonder, dat wil maar niet komen.
\nDe ene dag komt
\nen de andere gaat
\nen het blijft weg, tot zelfs in je dromen.
\nJe doet maar zo wat
\nen je praat er op los
\nmaar je voelt dat het pijn doet vanbinnen.
\nJe maakt noch het een
\nnoch het ander ooit af
\nwant je wacht tot je echt kunt beginnen.
\nDe lucht wordt weer grauw
\nen de wind waait weer guur
\nen je huivert weer bleek voor de spiegel.
\nJe poederdoos stuk
\neen gat in je kous
\nin de kamer vlaknaast dom gegiechel.
\nJe gaat maar weer uit
\nzet je lippen wat aan
\nen loopt doelloos door tochtige straten.
\nDe ene dag komt
\nen de andere gaat
\nen je kunt haast het huilen niet laten.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Het creeren
\nvan een vijandbeeld
\nom o.a. de oorlog te kunnen
\nverkopen, dat is politiek –
\nwat tegenwoordig
\nmarketing heet.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Als dat liefde is
\nwat ik zie in de ogen
\nvan jongens en mannen,
\nop pleinen en straten
\ndan zal ik die liefde
\nin eeuwigheid haten.
\nAls dat liefde is
\nwat ik ’s nachts hoor
\nwat de bedden doet kraken
\ndan zal ik die liefde
\nvoor eeuwig verzaken.
\nAls dat liefde is,
\nwaarover giechelkind’ren fluisteren
\ndan doe ik alles, alles, om
\ndie liefde te ontluisteren.<\/p>\n

1927-1929<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Ach brave meisjes…nette meisjes…
\nach- meisjes boordevol fatsoen
\nis’t waar dat jullie nooit verlangen
\nom ook eens…ook eens ‘slecht’ te doen?
\nAch brave vrouwen…nette vrouwen…
\nin alle eer en deugd getrouwd
\nis ’t waar dat nooit een enkel keertje
\ndat eerzaam leven je benauwt?
\nIs ’t nooit bij jullie opgekomen
\nwanneer je zag zoo’n slechte meid’
\nzo eentje zonder burgerzeden…
\n‘het lijkt wel of ik haar benijd?’
\nNeen? Nooit?…ach…’k moet me wel verbazen
\nmaar…als u ’t zegt…dan is het waar
\nhoewel…soms moet een mens wel jokken
\nzo’n enkele keer… gelukkig maar…<\/p>\n

1931<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Wij schoten hem dood
\nwij aten hem op
\nniet eenmaal
\nmaar duizenden malen
\nnog ziet hij ons aan
\nnog heeft hij ons lief
\nnog duizend jaar
\nzullen wij falen.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Een klagend moll-accoord…
\nuit speelsheid aangeslagen…
\nen grenzenloos verlangen
\nkan mij dan bevangen
\nnaar de veil`ge dood.
\nJa veilig dood te wezen
\nvoorbij dat duistre grensgebied
\nwaar ieder mens zichzelve moet verlaten
\n– wat hij moet derven weet hij niet –
\nen waar hij eenzamer
\ndan toen hij werd geboren
\nzal weten dat hij ging verloren.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

moeder–wat lang ben je al dood
\nik zie nog hoe je handen
\nsoms als vermoeide vogeltjes
\nstil lagen in je schoot.
\nmoeder –ik weet niet je gezicht
\nwel weet ‘k nog hoe je haren
\nwanneer je in het zonlicht stond
\nnet gouden draadjes waren.
\nMoeder–ik ken niet meer je stem
\nwel zie ik soms heel plotseling
\nhet blauwe waas van een japon
\ndat oplost in de schemering.
\nmaar –moeder als ‘k je smekend vraag
\n‘wat moet ik met mijn leven?’
\ndan zie ik slechts een grijze schim
\nvan grauwe mist omfloerst en– stil<\/p>\n

1928<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n<\/div>\n

\n

In stille tuinen
\ndromen de bomen
\nover hun lot.
\nEn heffen zich spraakloos naar ’t duister
\nnaar God….
\nIn donkere huizen
\nwensen de mensen
\nzich wat geluk.
\nAls ’t dag is dan dragen zij moeizaam
\nhun juk…<\/p>\n

1931<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Heb dank voor het serene teken
\nvan het mateloos Erbarmen,
\nnog niet ontzield door doodsblokken
\nen gifstraten,
\nnog niet door boosheid
\nen verval ontkracht.
\nEn dat daardoor een vage hoop opwekt,
\neen onverhoeds gevoel,
\ndat ooit een stille harmonie
\nons wacht.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Reeds waarden ijle schemerschimmen
\ndoor de kamerhoeken
\nen gaven stille mijmersfeer
\naan planten en aan boeken.
\nen hoord’ ik in je stem een bronzen toon
\ndie zong van tederheid–
\nen open ging mijn moede hart
\nvan kille druk bevrijd,
\nheel even slechts
\nmaar ‘k rook de geuren van de herfst–
\nen zag de rood en bruine bladeren
\nin wilde warreling dooreen–
\nToen week de schemer uit de kamer
\nde tijd was om en ik ging heen–
\n1932<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

regen-regen-regen-
\nhoe vergrijsd en stil
\ndaal je naar beneden
\n’t is of je troosten wil.
\nTroosten wil de aarde
\nvan hitteschroei\u00efng droog,
\nreeds richten alle bloemen zich
\nvoorzichtig weer omhoog.
\nDe vogels en de mensen
\nzijn allemaal nu stil
\n’t is of de hele wereld
\nalleen maar luistren wil,
\nnaar al die vele druppeltjes
\ndie ruisen op het groen
\no regen-regen-regen-
\nwat kun je wondren doen.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Brekende spiegels
\nzijn wij.
\nWeerkaatsend
\nelkanders..
\nvertekende beelden.
\nMaar soms
\nplotseling
\nbij kantelend licht
\neen flonkering
\nflitsend
\ntoch eeuwig
\nals stofgoud van geest.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Waar is het spoor, mijn herder en mijn heiland?
\nheb ik dan te vagelijk gezocht?
\nwas niet genoeg vervuld van leed mijn rustloos zoeken?
\nwas dit dan alles wat ik ooit vermocht?<\/p>\n

Soms meende ik uw stem te horen van de heuv’len
\ndie stem was echter van een mens in nood
\ndaarachter klonk het dreunen van de oorlog,
\ndaar bloedden tallozen uit diepe wonden..
\nreeds lang is immers toch uw Vader dood?<\/p>\n

De avond valt… de teed’re heuveltoppen
\ngaan in nevelsluiering teloor
\nach kom… mijn herder, kom…mijn heiland
\nmijn oog werd blind ik zoek het spoor…<\/p>\n

1929<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Wanneer de avond valt
\nen door de grijze mist
\nzie ‘k hier en daar de lampeschijnsels
\nlichten,
\ndan is het soms zo stil in huis.
\ndan loop ik heen en weer
\nals wachtte ik berichten
\nvan ver of van nabij.<\/p>\n

Onrustige gedachten
\nvan niet te weren leed
\nvliegen als schuwe vogels
\nmet donk’re wiekslag rond mijn hart.
\n1932<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Ik vraag mijzelve dikwijls af
\nwelk leed mijn vader ertoe bracht
\nzo vreemd te praten in de nacht
\nvan vloeken of van schreien
\nwas ’t niet te onderscheiden<\/p>\n

ik was zijn kind – toch heeft hij mij verlaten
\nhij had de dood meer lief dan ’t liefdeloze leven
\ndan drank, dan vrouw, dan kind.
\ntoch kan ik niet vergeten
\ndat hij mij zomaar achterliet,
\nzonder mij te verklaren
\nwaarom hij altijd drinken moest
\nen oud geen dertig jaren
\nnaar lichaam en naar geest verwoest
\nzichzelve heeft verdaan.<\/p>\n

toch zal hij spreken – eens – wijl ik het wil
\nvoor mij alleen zal zijn stem hoorbaar wezen
\nmisschien verstikt van leed,
\nwant zou de dood, hoe machtig ook, een zieke ziel
\ngenezen?<\/p>\n

1930<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Ik ben vermoeid van ’t lange wachten.
\nDe uren glijden traag en
\ndoelloos van mij af
\nals dwaze spoken,
\ndie dan van verre mij betrachten.<\/p>\n

Misschien was ’t lied reeds uit
\nvoor ’t kon beginnen.
\nMisschien verloor ik steeds,
\nwanneer ik dacht te winnen.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

De boot van Jonathan
\nvaart nu naar Albion.
\nBevrijd door zilte wind en wolken
\nkan hij zich veilig dromen,
\nniet ziend
\ndat tussen myriaden-licht
\nvan wild-uitbarstend schuim
\nverdronken tranen stromen<\/p>\n

Ik ben zijn metgezel niet meer,
\nmaar ben het eens geweest
\nen weet nog hoe een trotser schip
\nin purper avondvuur
\nons bracht naar een hoog hemelfeest,
\ntoen onze goud-doorkliefde boeg
\neen blauwe lichtbaai opensloeg<\/p>\n

Nu ben ik hier
\nen hij is daar,
\nafstand van
\npool tot evenaar,
\nvan straat tot straat
\nvan huis tot huis
\nvan wereldnachten
\nen woestijnen
\ntot uitgebrande doodsfestijnen.
\nMaar toch dat violet accoord
\ndat wonderbaar en ongehoord
\ndoor kale en versleten zinnen
\nin ogen woont
\nin handen beeft,
\nen onverhoeds van binnen
\neen glazen ruimte weeft,
\nwaar in een stille tempelhof
\nvan rozen en doorschijnend water,
\neen peinzend wezen leeft,
\nen om zijn wit-beloken ogen
\nzweeft een barmhartig, eeuwig woord.<\/p>\n

O Jonathan – o violet accoord!<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n<\/div>\n

\n

Toen ik laatst aan je dacht, mijn vriend
\nwas de lucht zo treurig grijs
\nen mijn ogen brandden.
\nDe wereld zweeg
\nen slap hingen mijn handen.
\nToen ik je laatst weer zag, mijn vriend
\nwerd mijn hart van schrik zo zwaar
\nen mijn lippen trilden.
\nMijn blijheid stierf<\/p>\n

en geen die mijn leed stilde.
\nAls ik nog ooit je spreek, mijn vriend
\nwat zul je dan wel zeggen?
\nIets van ‘oude banden’?<\/p>\n

De wereld zwijgt
\nen slap hangen mijn handen.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Waarom kan toch de ene mens
\nzijn geld verdoen met brasserij
\nen waarom smeekt die arme stakker
\n‘heb meelij, ach heb medelij!’
\nWaarom kan toch de ene baden
\nin weelde en in overvloed
\nen waarom is toch voor de ander
\neen nieuw paar schoenen zelfs te goed?<\/p>\n

Waarom blijft die lijder leven
\nhij, die naar het sterven smacht
\nen waarom wordt die arme jongen
\ndaar nu reeds naar zijn graf gebracht?<\/p>\n

Waarom? Ach- ‘k vraag het iedereen
\nmaar men zegt ‘Daarom’ en gaat heen.
\nWaarom? Ach vriend, wat geeft het klagen
\nje kunt wel eeuwig blijven vragen
\nwant heel het leven is ‘waarom?’<\/p>\n

1923 (12 jaar)<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Was wird’s mit Weihnachten?<\/p>\n

Geschw\u00e4tz und Gesang
\nund leeres Geklang
\nund fromme Gesichter
\nund eiskalte Lichte
\nund essen
\nund essen
\nund essen
\nund l\u00fcstern trinken
\nund hoffnungslos sinken.<\/p>\n

In der schnee-schwarzen Nacht
\nwird der Freund umgebracht.<\/p>\n

Niemand h\u00f6rt das Gewein
\ndes Kindes gewein…
\nes klagt durch das Leben
\ntut die Erde erbeben.
\nO Gott – schlage ein,
\nmit dein blendendes Licht
\nmit dein kosmisch’ Gericht,
\nschlage ein!<\/p>\n

In der schnee-schwarzen Nacht
\nwird der Freund umgebracht<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Wij mensen, broos, vol vreemde smarten
\nwij wezens, vol van hoge waan
\nwij, huig’lend heel ons lieve leven
\nwij, waar komen wij vandaan?<\/p>\n

Als ik mijzelf zie in de spiegel
\ndan grijpt mij soms verbazing aan.
\nIk zie mij in de starre ogen
\nen denk: waar kom ik toch vandaan?<\/p>\n

Als ik dan vanuit mijn kamer
\nAl mensen door de straat zie gaan
\nmet honderden in grauwe rijen
\ndenk ik: waar komen zij vandaan?<\/p>\n

Ik ken hun leuzen, deugden, plichten
\nIk ken hun ja ik ken hun neen…
\nSoms zie ‘k hun arme maskers barsten
\ndan denk ik: ach, waar gaan wij heen?<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n

Op de trappen
\nvan de kathedraal gezeten
\nde blinde, blauwe ogen
\nleeg naarbinnen
\nzong zij – – – zong zij
\nmet haar metalen, zwarte stem
\nde smarten van Maria uit.<\/p>\n

Want achter haar
\nin de gebenedijde duisternis
\nzong de gebrandmerkte kosmos
\nzijn gouden zonneregen uit,
\nin rode, violette en blauwe tranen
\ndie fluisterend,in schemerige nissen,
\nonaardse beloften inlosten:
\nuit verre tijden
\nzwart-geblakerd, dood.
\nEn op de trappen
\nvan de kathedraal gezeten
\nde blinde, blauwe ogen
\nleeg naar binnen
\nzong zij – – – zong zij.<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><\/section>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-56","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/56","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=56"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/56\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.markmarkmast.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=56"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}